Ahmet TESNİMÎ
Diğer Yazıları Sevgiden Evvel Adil Olunmalı Kitap Okuma

Sevgiden Evvel Adil Olunmalı

  Her anne baba çocuklarını muhakkak sever ve sevmelidir de. Çocuğun sevgiye ve sevilmeye muhtaç olduğu bir gerçektir ama sevgide aşırıya gitmek de iyi değildir. Çocukları haddinden fazla sevmek ve sevgide ifrat, bazen onların kötü yönlerini ve terbiyesindeki eksikliklerini görmemizi engeller.  

   Sevgi yemek gibidir, eğer yeterli miktarda ve yerinde yenilirse faydalı olur. Eğer gereğinden fazla ve münasip olmayan miktarda alınırsa, faydası olmayacağı gibi, çok tehlikeli hasarlar da meydana getirir. Aşırı sevginin çocuk açısında hiç bir yararı olmadığı gibi, çocuğun doğruları görmesi; yaşıtları ve diğer insanlar ile ilişkilerini geliştirmesi açısından büyük bir zararı da vardır.

   Çocuğumuzu sevmemiz, çocuğumuzun terbiyesinden gafil olmanız ve onun istediği her şeyi yapmasına izin vermeniz anlamına gelmemelidir. Sevgi, terbiye etmek için bir vasıtadır ve fıtrîdir. Sevgi asla adaletli olmamıza ve çocuğumuzun gerektiği gibi terbiyeye edilmesine mani olmamalıdır.

   Çocuk, baba ve annenin oyuncağı ve eğlenme aracı değildir. O kendisi ve geleceği için belirli bir kalıba giren küçük bir insandır. Onun iyi bir kalıba girmesi ve güzel bir şekilde terbiye edilmesi baba ve annenin üzerine bırakılmış bir vazifedir. Hayat kolay değildir, iniş ve çıkışı, başarı ve başarısızlığı, zaferi ve yenilgiyi, dert ve musibeti, rahatı ve rahatsızlığı hayatında görecektir. Bu badireleri geçirmiş tecrübeli ve adil bir ebeveyn, doğru bir şekilde, çevresinde meydana gelecek olan hadiseleri göz önünde bulundurur ve inandığı değerler çizgisinde kendi çocuğunu terbiye eder. Bu durum ile, başkalarına da emsal olur. Adil davranmak ve ölçülü olmak, çocuğun gelişmesi ve olgunlaşması açısından nasıl zaruri bir etken ise, sevgide de aşırıya gitmek bir o kadar kötü neticeler doğuracaktır. Bir gerçektir ki, haddinden fazla sevilen çocuklar, şımarık olurlar.

    Allah indindeki annelik ve babalık, çocuk sevgisini, onun terbiyesinden ayırt eden, çocuklarını samimi bir şekilde seven; onların yanlışlarını, beğenilmeyen huylarını, davranışlarını ve vasıflarını gören ve çocukların yapısına, yaradılışına uygun makul bir yöntemle ıslah ve terbiye etmeye çalışan ebeveynliktir. Çocuklarımız, edep dışı, toplumca kötü addedilen çirkin davranışları sergilemede ve her istediğini yapmada özgür olmadığını ve böyle işleri yaptığı takdirde cezalandırılacağını bilmelidir. Devamlı korku ve ümit arasında olmalıdır. Babanın ve annenin sevgisine güvenmenin onu, edepsiz işleri ve davranışları karşısında, koruyamayacağının farkında olmalıdır.

   Çocuklarını seven anne ve babalar, şunu iyi bilmelidirler ki, çocukları her zaman küçük kalmayacak ve daima onların yanında olmayacaktır. Tam aksine o büyüyecektir. Toplumda yaşamak ve insanlarla iç içe olmak zorunda kalacaktır. Eğer hayatın anlamını, yaşadığı toplum kurallarını bilmezse ve başkalarının haklarına saygı göstermezse, başkaları tarafından sevilmeyen biri durumuna düşecektir. İnsanların sevgisini de elde edemeyecek ve neticede rahat bir hayat sürdüremeyecektir.

    Selam ve dua ile kalın.

    Ahmet  TESNİMÎ (18/02/2012-Sakarya)